Veteranendag 2018

Veteranendag 2018 (door Marco Mulder)

Zaterdag 30 juni werd het Malieveld weer omgedoopt tot knuffelveld. Voor de veertiende keer werd de Nationale Veteranendag georganiseerd voor alle veteranen die gediend hebben voor ons land. Dit jaar voor het eerst ook voor de KNIL-militairen. In 2017 kregen deze vergeten groep veteranen terecht hun veteranenstatus.

Voor mij was het mijn tweede Veteranendag, maar net als voor veel andere kameraden de eerste keer dat ik meeliep in het defilé. Mooi dat onze vereniging steeds groter wordt.


Op pad

Het weekend begon voor mij en mijn proud partner Barbara met een bizar lange rit naar Den Haag. Op uitnodiging van Nancy en Erwin van de Meer zouden wij bij hun vanaf vrijdag logeren, zodat we ons zaterdag in alle rust konden voorbereiden op de dag.

Bij Arnhem begon het gedonder al. Een ongeluk op de A12 zorgde ervoor dat we om moesten rijden via Nijmegen en de A15. Het volgende ongeluk op de A15 leidde ons via Maurik en Culemborg naar de A2 richting Utrecht. Bij Utrecht weer op de A12 uitkomend onze weg vervolgd richting Den Haag. Daar was ook een opstopping ontstaan door een ongeluk, dus de weg vervolgd via Bodegraven richting de A4 en uiteindelijk na vier uur (normaal twee uur en een kwartier) eindelijk op plaats van bestemming terecht gekomen. Gelukkig zijn wij van het transportbataljon wel wat gewend!

We werden liefdevol opgevangen door familie van der Meer en door Annemarie  en Annelies en haar zoon Dylan.

Niet iedereen kon door de fileleed van vrijdag komen. Peter was in het Zuiden gestrand en moest het logeerpartijtje aan zich voor bij laten schieten.

Na bijgekletst te hebben onder het genot van lekker eten en drinken gingen we onder de wol. Nog één meur!

 

Malieveld

Zaterdagochtend! De dag waar we met zijn allen naar uitkeken is aangebroken.

Na een heerlijk ontbijt gingen we ons klaarmaken. Dat is nog best een uitdaging voor zo’n grote groep, maar na een poosje stonden we toch klaar om te vertrekken. In vol ornaat, verenigingspolo aan. Ook de partners en sons en daughters met hun herkenbare polo. Wat ben ik trots dat zij dat zo tonen aan ons veteranen!

Nog even een laatste check of we echt niets vergeten waren en dan gaan met die banaan. Op naar onze Bia en Sia!

Erwin leidde ons naar een straat dichtbij het Malieveld waar we makkelijk konden parkeren en gratis! Helemaal geweldig. En we hoefden maar 5 minuten te lopen.

Daar sta je dan. Het knuffelveld. Snel maar de tent opzoeken om te zien wie er allemaal al is. Het bestuur zat klaar om ons in te schrijven. Eerst die maar knuffelen. Leuk om mekaar weer te zien en fijn dat alles goed gaat. En dan weer verder. Kennis maken met kameraden die je nog niet kent en lekker huggen met de maatjes die je kent van je uitzending of door andere evenementen van de vereniging.

Rustig druppelt iedereen binnen en de tent wordt voller en voller. Tjonge! Wat een grote groep is er dit jaar. Ook het Malieveld raakt helemaal vol. Het mooie weer zal zeker een rol spelen, maar de laatste tijd voelde ik ook een grote betrokkenheid onder ons veteranen. De hoeveelheid appjes werd met de dag groter en ook het aantal mensen die zich daarbij lieten horen bleef maar groeien. Dat is ook waar de vereniging voor staat. Geen verdeeldheid in rotaties, maar voor het hele bataljon!

 

Kippenvel

Het is één en al gezelligheid met een lach en af en toe ook een traan. Er wordt veel bijgekletst. Toch altijd weer mooi om te zien dat de tijd die je mekaar niet gezien hebt vervaagd als de herinneringen worden opgehaald die je met mekaar hebt meegemaakt. Je voelt de verbondenheid en de herkenning.

En dan breekt het moment aan waar velen van ons naar uit hebben gekeken. Het defilé!

Eerst een korte briefing door Raymond. Vanwege het weer werd ons geboden om vooral veel water te drinken. Later kwam ik erachter dat ik daardoor ook vaak naar de wc moet. Alles voor de goede zaak.

Coco en Peter worden voorgesteld als detachementscommandanten. Dat betekent dus ook dat er twee groepen lopen. Wat zal dat een mooi gezicht zijn!

Nog een uur tijd om wat van de rest van het veld te bezichtigen, voordat we naar de opstellokatie gaan.

Dat gaf ons de gelegenheid om de motoren binnen te zien rijden. De groep bikers lijkt ook wel steeds groter te worden. Een indrukwekkend gezicht om te zien.

En dan is het moment aangebroken waar velen op gewacht hebben. We gaan opstellen.

De groep wordt opgesplitst in twee delen en we richten ons, zodat we er als groep netjes bijstaan. Dit werd bij ons gedaan onder leiding van Coco.

Als we goed en wel staan krijgen we door dat het nog wel een tijd zal duren voordat we gaan lopen.

Dat geeft Peter de tijd om ons bij elkaar te roepen. Samen houden we een minuut stilte voor de kameraden die er niet meer bij kunnen zijn. Voor ons allemaal is dat een emotioneel moment.

Na deze samenkomst weer gauw de schaduw opzoeken. Zo kregen we ook de gelegenheid om ons te vergapen aan de militaire voertuigen met de oudere veteranen, die voor onze neus heen en weer bleven rijden.

Iets later konden we dan toch gaan lopen… en weer stoppen. Dit jaar liep het niet echt door. Vooral het eerste gedeelte had zijn haperingen. Maar dat kon de pret niet drukken. Dankzij het applaus van het publiek, dat rijen dik stond, was het één groot kippenvelmoment! Wat geweldig om mee te maken. Ik heb er ontzettend van genoten.

Heel emotioneel was het moment dat ik de proud partners en kinderen zag staan. Wat een liefde voel je daar vanaf komen. Liefde voor ons veteranen met onze verhalen en onze eigenaardigheden. Bedankt dat jullie ons steunen in goede en slechte tijden.

Verder gelopen kwamen we bij het punt aan dat we langs de eretribune zouden lopen waar zijne Koninklijke Hoogheid Koning Willem Alexander ons groetend stond op te wachten, samen met minister-president Rutte en minister van Defensie Bijleveld.

“Hoofd rechts!”…. en “hoofd recht!”. Hé Coco, dat was niet de afspraak! Maar ja, het valt ook niet mee bij de warmte en met een koning over je rug meekijkend de focus erbij te houden. Ook ging de telling niet altijd in de pas met de groep. Maar ik doe het haar niet na! Je hebt je weer kranig laten horen, Coco!

Na nog een gedeelte marcheren door het centrum kwamen we weer aan op het Malieveld, waar iedereen ons stond op te wachten. We hadden het toch maar weer met zijn allen gedaan! Ik heb echt tot het laatste moment kippenvel gehad. Snel de groepsfoto en dan weer snel mekaar op zoeken om mekaar te vertellen hoe geweldig het wel niet was geweest.

Mijn maag begon ondertussen aardig te knorren, dus snel maar even een blauwe hap gehaald. Wat smaakte dat goed, zeg!

Ondertussen werd  ook het palmpitje uitgedeeld en na de mooie woorden van Gerard en het zingen van het strijdlied hiefen we het glas op elkaar en op ons Bataljon.

Deze traditie heb ik nog niet helemaal onder de knie, dus volgende keer maar even van tevoren oefenen op het lied en de strijdkreet.

Hierna ging ieder zijn eigen weg. Sommigen vonden het genoeg en gingen al huiswaarts. Anderen maakten nog een ronde of gingen onder genot van wat biertjes in gesprek. Wij hebben het tot het einde volgehouden, maar uiteindelijk komt dan toch het afscheid. Nog even iedereen een knuffel geven en afspreken dat we mekaar op zijn minst volgend jaar weer zien bij goede gezondheid. Het bestuur krijgt een extra bedankje voor hun inzet, hun goede begeleiding en de organisatie.

Samen met familie van der Meer rijden we terug naar hun huis.

De barbecue wordt nog een keer aangestoken door Erwin en deze keer kunnen Peter en zijn vriendin Martine zich wel aansluiten om het in ieder geval fijn af te sluiten.

Dan komt de tijd om huiswaarts te gaan. Met dankbaarheid voor de goede zorgen wordt er van iedereen afscheid genomen en nog een beetje op een roze wolk rijden we terug naar Winterswijk. Een mooie, emotionele en gedenkwaardige dag is afgesloten. En de vijftiende veteranendag is weer een dag dichterbij!

Tot volgend jaar!

Gerelateerde berichten